صندلی استاندار در تئاتر شهر نباید خالی بماند

یاداشت حمیدرضا سهیلی درباره تئاتر مشهد و خراسان رضوی در سال ۹۵

نمی دانم چرا به یک باره یاد سال های دور افتادم. زمانی در دهه ۶۰ و ۷۰ که من، سعید تشکری، جواد اردکانی و دیگر بر و بچه های تئاتر سعی می کردیم در ابتدای سال نو مطلبی با عنوان تئاتر در سالی که گذشت بنویسیم و به بررسی تئاترهایی که گاه در تنها سالن شهر و به تعدادی اندک که از تعداد انگشتان دست هم تجاوز نمی کرد بپردازیم. اما امروز…

امروز در حالی نگاهی به پشت سر داریم که همه سالن های تئاتر در طول سال با اجرای نمایش روبه رو بودند و گاهی در یک سالن دو یا سه اجرا در روز داشتیم. این یعنی هنرمند کارش را کرده، تلاشش را به ثمر رسانده و شب های خوب و خوشی را برای تئاتر شهر فراهم کرده است. حالا نوبت شماست. بله شما مسئول محترمی که باید قدر این تلاش را بدانی و برای ماندگاری اش همت داشته باشی. اگر تو هم با حضورت حتی گاه به گاه به این میدان تلاش و جهاد هنری وارد شوی، می توانی به ثمر و اثر آن ایمان بیاوری. هنرمندان نشان داده اند با همه نیازشان به حمایت، بدون حمایت هم کار خود را می کنند. اگر تو آمدی و در کنار آنان بودی، خودت را و پُست و مقامت را به نیکی بیمه کرده ای وگرنه… . هنرمند تئاتر با هنرش از عشق و امید می گوید، نیکی را می نمایاند و بدی را از جامعه دور می دارد. چرا نباید در این کار نیک دستش را با تماشای اثرش بگیریم و تشویقش کنیم. هر نمایش یعنی تلاش حداقل شش ماهه یک گروه ۲۰، ۳۰نفری. چه حمایتی بهتر از این که بر تعداد این گروه ها بیفزایید و با این کار تعداد بیشتری جوان را به تلاش در این عرصه وادار کنیم.

«صندلی استاندار» در تئاتر شهر نباید خالی بماند. استاندار محترم باید مسئولان شهر را مکلف کند که هرشب این صندلی را پر نگهدارند. باید هر شب یکی از مسئولان شهر بر این صندلی بنشیند و نمایش ببیند و در کنار بچه های تئاتر باشد، زیرا تئاتر، نمایش گوشه ای از زندگی اجتماعی انسان هاست. دست بردارید از نگاه بالا به پایین به هنر و ریز دیدن هنرمند. بیایید در کنار او و همراه او باشید.

روزنامه خراسان